Słaba pozycja negocjacyjna producentów żywca wieprzowego

Pogłębiający się kryzys w sektorze produkcji trzody chlewnej w Polsce wynika z wielu przyczyn administracyjnych, do których można zaliczyć z jednej strony dążenie rządzących do utrzymania produkcji trzody chlewnej w małych gospodarstwach, a z drugiej do ograniczania produkcji w gospodarstwach wielkotowarowych. Działania wspierające powstawanie grup produkcyjnych rolników produkujących trzodę chlewną nie przyniosło zakładanych zmian. W rezultacie spadek pogłowia macior według ostatniego raportu GUS wyniósł 18% i był największym w historii. Likwidacja stada podstawowego jest rekompensowana importem prosiąt do Polski, który w roku 2018 wyniósł 7 mln sztuk. Co trzeci tucznik ubijany w Polsce jest pochodzenia zagranicznego.

Sektor przetwórczy skupując surowiec od wielu producentów posiada dużą siłę negocjacyjną w stosunku do producentów żywca wieprzowego. Dopuszczono do dużej koncentracji przetwórstwa co pogorszyło pozycję negocjacyjną producentów trzody chlewnej. Pozycja ta jest tym silniejsza im produkcja żywca odbywa się przy mniejszej koncentracji, a organizacje branżowe zrzeszające producentów świń nie mogą reprezentować swoich członków podczas negocjacji cenowych. W Polsce, w odróżnieniu od regulacji w innych krajach unijnych, działania organizacji branżowych mające na celu wynegocjowanie korzystniejszych warunków cenowych dla swoich członków mogą być potraktowane jako zmowa cenowa. W rezultacie producenci, którzy są zmuszeni do indywidualnych negocjacji z dużym przetwórcą, otrzymują mniej korzystne warunki dostaw niż mogliby otrzymać sprzedając żywiec po cenach wynegocjowanych przez ich organizację branżową.