IMG 3554 2  IMG 6019 filtered  Obraz 185  Obraz 133

        

Konkluzje BAT - uwagi

Definicja fermy: Instalacja zdefiniowana w art. 3(3) Dyrektywy 2010/75/UE bez otaczających ją gruntów służących do zagospodarowania nawozów naturalnych. Pojawiło się wiele interpretacji przepisów. Niektóre organy włączały grunty do instalacji inne nie. Powinniśmy jednoznacznie określić, że grunty służą jedynie do zagospodarowania nawozów naturalnych i nie są częścią procesu produkcji świń. W przeciwnym razie zagospodarowanie nawozów naturalnych na gruntach należących do innego podmiotu wiązałoby się z koniecznością wystąpienia o pozwolenie zintegrowane dla tego podmiotu pomimo, że np. prowadzi on wyłącznie produkcję roślinną.

BAT 2 (mówiący o minimalizowaniu transportu zwierząt i paszy): Ograniczenie transportu zwierząt i paszy nie idzie w parze z najnowszymi technologiami produkcji świń w systemie multi-site. System ten zakłada jako podstawę przemieszczenie prosiąt odsadzonych do oddzielnej fermy odchowu prosiąt, a warchlaków do oddzielnej fermy tuczowej. Za zwierzętami przewożona jest pasza i inne środki produkcji. Koszt związany z przemieszczaniem zwierząt i środków produkcji rekompensowany jest utrzymaniem wysokiego statusu zdrowotnego, poprawieniem dobrostanu zwierząt i lepszymi wynikami produkcji.

BAT 4, 6, 8A, 8B, 8C, 18 (uwaga porządkująca): BAT powinien precyzyjnie określać minimalną liczbę technik do zastosowania w kombinacji. Możemy być pewni, że polscy inspektorzy, w przypadku braku podania minimalnej liczby technik do zastosowania w kombinacji, będą próbowali wymusić stosowanie kombinacji złożonej z jak największej liczby technik. Dlatego w opisie BAT powinno zawsze być podane, że minimalna liczba technik do kombinacji wynosi dwa.

BAT 7C: System zarządzania środowiskiem w odniesieniu do odorów powinien zawierać działania i terminy ich wykonania, monitoring wykonania tych działań, sposoby reagowania na wystąpienie odorów, sposoby zapobiegania powstawaniu odorów. Nie sposób natomiast reagować na zgłaszaną uciążliwość odorową stosując pomiary terenowe, które są kosztowne, czasochłonne, a wyniki niepewne z powodu zmienności warunków pomiarowych oraz subiektywnych ocen. Często może wystąpić kilka źródeł emitujących odory w tej samej okolicy. Ich wpływ na ostateczną ocenę może być obarczone poważnymi błędami.

BAT 7D: Techniki (b) sugerują, że poziom odorów zimniejsza się poprzez częste przemieszczanie gnojowicy z budynków inwentarskich do zewnętrznego zbiornika. Nasze doświadczenia są całkowicie przeciwne. W górnej warstwie gnojowicy zalegającej w kanałach gnojowych tworzy się kożuch, który ogranicza emisję odorów do powierza. Zabezpieczenie to przestaje działać w czasie przemieszczania gnojowicy. Wówczas emisja odorów ulega zwiększeniu, Jest to wyraźnie odczuwalne w budynkach inwentarskich i okolicy. Jeżeli często przemieszczamy gnojowicę generujemy więcej odorów. Zalecenia zapobiegające odorom powinny ograniczać częste przemieszczanie gnojowicy szczególnie tam, gdzie głębokie kanały gnojowe mogą pomieścić duże ilości gnojowicy.

BAT 9: Z jednej strony BAT 6 podaje techniki zmniejszające zużycie energii, a BAT 9 zaleca utrzymywanie miejsca składowania zwierząt padłych używając agregatów chłodniczych. Lepszym rozwiązaniem jest zorganizowanie częstszych odbiorów padliny przez firmy utylizacyjne.

BAT 12: Brakuje jednoznacznego określenia, że prezentowane techniki (a) lub (b) są do wyboru.

BAT 14: Ujęcie subiektywnych odczuć, jakimi są negatywne wrażenia zapachowe, w formie obiektywnych i właściwych w każdych warunkach standardów i procedur jest zadaniem bardzo złożonym. Budzą one również wiele wątpliwości również natury ekonomicznej w sytuacji już ogromnego obciążenia podmiotów gospodarczych wymogami dotyczącymi ochrony środowiska i dobrostanu zwierząt. Nowe regulacje powinny być nastawione przede wszystkim na zapobieganie uciążliwości poprzez wyznaczenie odpowiednich wymogów technicznych dla budynków i planowanie przestrzenne oraz wprowadzać zasady postępowania ograniczających oddziaływanie odorowe istniejących i nowych obiektów. Wprowadzenie zakazu lub ograniczenia prowadzenia działalności produkcyjnej w wyniku subiektywnych odczuć sensorycznych grupy pomiarowej nie tylko ograniczy konkurencyjność podmiotów z UE w stosunku do podmiotów zewnętrznych, ale przede wszystkim prowadzi wprost do powstania praktyk korupcyjnych.

Stworzenie możliwości składania skarg ograniczających lub uniemożliwiających prowadzenie działalności gospodarczej związanej z prowadzeniem produkcji trzody chlewnej i drobiu, szczególnie tam, gdzie następuje zmiana charakteru miejscowość (np. na letniskową) będzie wywoływało konflikty społeczne i naruszy wcześniej nabyte prawa rolników.

Propozycje regulacji stanowią fragmentaryczne podejście do problemu emisji odorów występującego na terenach wiejskich i mało zaludnionych, obejmujące tylko mały wycinek gospodarki. Wprowadzają rozwiązania dyskryminujące jedne branże w stosunku do innych, których działalność również związana jest z oddziaływaniem odorowym.

Nowe inwestycje zostaną narażone na poważne opóźnienia ze względu na zbyt duże uprawnienia lokalnej społeczności do wpływania na powstawanie i kontrolę instalacji. Dodatkowo trzeba wziąć pod uwagę brak doświadczeń personelu gmin wiejskich związanych ze skomplikowaną naturą problemu odorowego. Dlatego postulujemy wykreślenie BAT 14 z obowiązujących regulacji.

BAT 15B: do wykreślenia pomiary odorów

BAT 17: Wprowadza niepotrzebną szczegółową sprawozdawczość po każdym zakończonym cyklu produkcyjnym w odniesieniu do grup warchlaków i tuczników oraz dla macior co 3 miesiące w odniesieniu do zużycia wody, energii, paliwa, wag zwierząt czy produkcji gnojowicy. Taka sprawozdawczość powinna być prowadzona raz w roku. Niektóre budynki mogą wspólne kanały dla różnych grup zwierząt. Szczegółowe pomiary produkcji gnojowicy w podziale na grupy technologiczne w wielu wypadkach są niemożliwe.

BAT 20, 21, 22, 23: Technika opróżniania głębokich kanałów gnojowych zakłada częstotliwość ich opróżniania z budynków dla macior przynajmniej co 2-3 tygodnie, z budynków dla sektora odchowu prosiąt i tuczu co 2 miesiące. Taki zapis powinien dotyczyć budynków z płytkimi kanałami gnojowymi. Wiele ferm nie ma zbiorników zewnętrznych, których rolę pełnią głębokie kanały gnojowe. Częstotliwość ich opróżniania wynosi 6 miesięcy. Proponowane zapisy wymuszają przebudowę kanalizacji i budowę zewnętrznych zbiorników, co nie zawsze jest możliwe. W istniejących budynkach z głębokimi kanałami gnojowymi dopuszczalne powinno być 6 miesięczne gromadzenie odchodów.